Around the world with Albaworld

Een Ottomaans paleis

Kinderen op de trappen van het Dolmabahce Paleis in Istanbul Foto: Cees Straus

Een klas Turkse kinderen is neergestreken op de trappen van het imposante Dolmabahce Paleis in Istanbul. Juister gezegd in de wijk Besiktas (ja, ook de bekende voetbalclub heet zo), die in het Europese deel van Istanbul ligt. Met een oppervlakte van 45.000 m2 is dit veruit het grootste paleis in heel Turkije met zijn 285 kamers en ruim 70 toiletten, dus voor elke vier ruimtes minstens een gelegenheid om te retireren. En relatief jong, het enorme complex is er halverwege de negentiende eeuw neergezet. De stijl is heel eclectisch, dat wil zeggen van alle stijlen die destijds populair waren (rococo, barok, renaissance) kun je wel elementen vinden.

Nee, het is niet daarom mooier dan het Topkapi Paleis, ook in de stad aan de Bosporus. Maar er is één reden waarom Turken dit bijna als heilige grond beschouwen.

Dat zijn niet de nadagen van de Ottomaanse dynastie. De Ottomanen waren eeuwenlang de schrik van Europa, denk alleen maar aan de kreet die vanuit Wenen Europa werd in geslingerd: 'Daar komen de Turken'. Het leidde tot fel verzet van alles wat Europees en dus christen en blank was.

 

Sultan Abdülmecid I was de ontwerper van dit sympatieke optrekje. Hij woonde al een hele tijd in het Topkapi Paleis. Dat vond hij op een gegeven moment toch wel erg gedateerd. Dus bouwde hij een mooi, nieuw paleis waarmee hij iedereen de ogen uit kon steken.  Voor de bekostiging moest Turkije een bedrag van vele honderden miljoenen opbrengen. En dat zou net een pondje te veel zijn. Europa gaf Turkije in de negentiende eeuw het stempel 'zieke man'. Natuurlijk om meer redenen dan alleen de financiële status van de schatkist.

Nog tot kort na de Eerste Wereldoorlog woonde er een Ottomaanse kalief in het Dolmabahce, maar rond 1922 was dat plotseling voorbij. Opvallend feit: het was in dezelfde tijd ook einde verhaal met het Duitse Keizerrijk en het Russische tsarisme. De Ottomaanse teloorgang zou de weg effenen voor een nieuwe en levenskrachtige republiek met een man aan de leiding die snel aanbeden zou worden. Atatürk, oftewel vadertje van de Turkse natie, nam zijn intrek in het paleis. Hij verbleef er zo'n anderhalf decennium, tot zijn overlijden in 1938.  De slaapkamer waarin hij stierf is te bezichtigen. Een enorme vlag van de nieuwe republiek ligt als een sprei over het bed. 

De verworvenheden van het nieuwe Turkije zullen de kinderen op de foto wel goed worden ingeprent, want voor trots op de Ottomaanse dynastie is hier immers geen plaats.

Voor ons is het Topkapi waarschijnlijk veel mooier en interessanter, maar wij kennen dan ook niet dit nationale bewustzijn. 

Foto en tekst: Cees Straus

 

Foto: Rob Dijksman

Tien dollar

Ze moet het hebben gevoeld. Bijna op het moment dat de sluiter klikt draait Iliana Barbosa zich om, steekt haar hand uit en roept ten dollar. Dat is een beetje veel van het goede. We maken er 500 Kaapverdische escudos van. Een mooi bedrag voor een foto van een paars afwasteiltje op een eiland waar iedere cent telt.

Foto: Rob Dijksman

Larissa

Op de pier van Santa Maria op het Kaapverdische eiland Sal verveelt Larissa Rocha zich een beetje. Bovendien vangt broer Filipe nauwelijks iets voor de verkoop. Vervelend, want dan hebben ze zelf ’s avonds alleen wat rijst om te eten. Want erg breed hebben de Rochas het niet.

De Zodiac van het zeilschip in de baai levert wat toeristen af. Larissa besluit er met hen een vrolijke dag van te maken. Op blote voeten huppelt ze in haar veel te grote jurkje mee, met dansende, kroesharen staartjes. Probeert wat te praten en als dat niet lukt brengt gebarentaal uitkomst.

Als het groepje gaat lunchen loopt ze mee naar binnen en gaat wat verderop aan een tafeltje zitten. De toeristen bestellen een bordje met pasta voor haar. Dat krijgt ze bijna nooit.

Verlegen genietend eet ze het op.

Foto van de maand

Foto Rob Dijksman

Barmhartigheid

Het thema van de 7-jaarlijkse Heiligdomsvaart in Maastricht was vorig jaar Barmhartigheid. Centre Céramique en de Maastrichtse fotoclubs haakten in met een fotowedstrijd. Uit de bijna tweehonderd inzendingen werden er vijftig geselecteerd. Een was van Albaworld-fotograaf Rob DIjksman.

Hij zag in Dublin dat de Carol Singers van Loreto een perfecte plek hadden uitgezocht voor het zingen van hun kerstliederen. Pal voor de Food Hall van Marks & Spencer in Grafton Street, de Kalverstraat van de Ierse hoofdstad. Met zijn traditionele Ierse bodhrán trommelt Sean Murphy de maat. Zuster Felicitas draagt ook haar steentje bij voor de homeless, elderly en poor. Haar blauwe collectebus is niet te missen. ‘Vorig jaar hebben we ruim vierhonderd euro opgehaald’, meldt ze tevreden.

Foto: Rob Dijksman

De Reus en de Haas

Het klinkt als een fabel van de 17e-eeuwse, Franse dichter Jean de La Fontaine: de Reus en de Haas. Beide sieren ze, ieder op hun eigen, kunstzinnige wijze, de weidse akkers van het landelijke Nuth.

De bakstenen Reus van Schimmert met zijn Amsterdamse School-rondingen dient wandelaar en fietser kilometers ver als een vertrouwd, 38 meter hoog baken.

De houten Haas van Haasdal laat zien wat een creatieve houthakker met een dode boom kan doen. Voor weinig geld krijg je een iconisch herkenningspunt voor een kleine dorpsgemeenschap.

Een gierende storm liet in maart 2015 bij Groot-Haasdal slechts een vier meter hoog stuk stam van de honderdvijftig jaar oude sequoia over. Na twee dagen zagen en schuren poseert Zoef nu trots voor zijn akker. Jean de La Fontaine zou vrolijk zwaaiende soortgenoten langs Zoefs sokkel hebben laten rennen.

Rob Dijksman uit Hulsberg won met deze foto de fotowedstrijd ‘Iconen en symbolen’ van de gemeente Nuth rond de Open Monumentendag 2016.

Foto: Rob Dijksman

Daar kan geen dolfinarium aan tippen

Een uurtje westelijk van Alcácar in Alentejo (Portugal), aan het eind van een tien kilometer lange tandtong, ligt het haventje van Tróia. Je rijdt er heen langs het ongerepte Estuário do Sado Natuurreservaat, een uitgestrekt gebied met ondiepe lagunes, zoutmoerassen en rietvelden vol watervogels.

Op de snelle Zodiac van Rotas do Sal gaan we dolfijnen kijken. Maar eerst moeten we de tuimelaars, want zo heet de soort die hier rondzwemt, vinden. Ze kunnen overal zijn, zowel op de oceaan als landinwaarts in de vijf kilometer brede monding van de Rio Sado bij Setúbal. Op zee zitten ze niet. Na een kwartiertje varen-stoppen-kijken kunnen we de verrekijkers opbergen, ‘kapitein’ Celso Santos heeft ze gevonden. Hij manoeuvreert de boot in zo’n positie dat de groep van rond de dertig dieren links en rechts voorbij zwemt zonder zich iets van ons aan te trekken. Zijn ze voorbij dan varen we snel met een grote boog naar de volgende stek waar zich het spektakel van springende dolfijnen herhaalt. Celso vertelt:‘Ze hebben allemaal een naam dankzij de geregistreerde vorm, afmeting en beschadigingen van hun rugvinnen. Daardoor weten we dat ze niet migreren, ze wonen hier in de delta. Hun aantal groeit weer na een jarenlange vermindering door het vervuilde water in de Sado-monding. Dat is nu door ingrijpende milieumaatregelen bij de papierfabricage veel schoner.’

Tuimelaars jagen in grote of kleine groepjes op voedsel. Ze fotograferen is een hels karwei. Alsof ze het hebben afgesproken zwemmen er plotseling vier in formatie langs de boot. Daar kan geen  dolfinarium aan tippen!

Meer informatie over Alentejo vindt u onder de Pestana Alentejo tab.

Foto: Rob Dijksman

Wilt u onze Albaworld-nieuwsbrief met reisreportages en allerlei wetenswaardigheden regelmatig ontvangen? Meldt uw e-mail adres dan aan op info@albaworld.nl. Daar kunt u zich desgewenst ook afmelden met 'unsubscribe'.

Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Dolf Grégoire | Antwoord 20.04.2018 20.05

Leuk en ook beetje vertederend verhaaltje van Larissa.
De foto is natuurlijk top!
Groeten,
Dolf.

Ank Herstel | Antwoord 08.11.2016 13.09

Altijd genieten van de mooie foto's. Proficiat Rob!

Hnek Scholte in 't Hoff | Antwoord 14.04.2015 14.10

Prachtige foto !
"Het open Buurserzand is .." "open" dan had de molen goed kunnen draaien, hoge bomen waren de windbelemmering.
Molenaar www.wissinksmolen.nl

JOOP | Antwoord 28.11.2014 21.06

Altijd weer leuk en interessant om te lezen. Steeds weer mooie foto's. En Rob, nog gefeliciteerd. Niet vergeten, maar toch te laat gereageerd! Excuses. Joop

Frans en Jacqueline Pluijmaekers | Antwoord 15.09.2014 18.58

Wat een mooie foto, die baard zo prachtig grijs ge
weldig ook de kleuren.

Ank Herstel | Antwoord 15.09.2014 18.38

Weer een genot om naar te kijken. (En te lezen)

Mary Shaw | Antwoord 15.09.2014 18.20

Love the Father Barnabas story .

Marianne | Antwoord 27.07.2014 17.33

Edith, een prachtige foto!

Tom FitzGerald | Antwoord 16.05.2013 13.48

Joyful to observe!

Stephanie Schreurs | Antwoord 16.05.2013 12.31

Wat een leuke foto van Johannes Timmermans! Ik vind het concept ook mooi dat er achter zit. Weer iets bijgeleerd over de fotografie.

Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

08.08 | 10:52

Prachtig!
Leuk om te lezen!

...
04.07 | 09:41

Wat een mooie tijdrovende hobby’s!

...
01.07 | 20:40

Beste Rob leuk gemaakt vooral in deze blokkenstijl

...
14.05 | 14:24

Wat leuk om de serie Passie voor verzamelen uit het tijdschrift Bissie Beekdaelen op deze manier een tweede leven te gunnen. Ik ben benieuwd naar de volgende v

...
Je vindt deze pagina leuk